حضرت آیت الله العظمی شهاب الدین مرعشی(ره) در بیستم صفر سال 1315 قمری در نجف اشرف به دنیا آمد. پدرش آیت الله سید شمس الدین محمود مرعشی از فقها و مدرسان نجف بود.

                   

حضرت آیت الله مرعشی(ره) در آغاز به تحصیل علوم جدید و بخشی از طب سنتی روی آورد و سپس به تحصیل علوم متداول حوزوی پرداخت. ایشان از بسیاری از مراجع بزرگ تقلید آن زمان از جمله، آقا ضیاء عراقی، آقا سید ابو الحسن اصفهانی و شیخ عبد الکریم حائری اجازه اجتهاد گرفت که در بیست و هفت سالگی آیت الله مرعشی اتفاق افتاد. 

سرانجام آیت الله مرعشی در سال 1342 قمری برای زیارت مرقد مطهر امام رضا(ع) به ایران آمد و پس از زیارت مرقد امام رضا(ع) به تهران رفت و در حوزه علمیه تهران نزد شیخ عبد النبی نوری، آقا حسین نجم آبادی، میرزا طاهر تنکابنی، میرزا مهدی آشتیانی و دیگر بزرگان به کسب علم پرداخت.

سال بعد، برای زیارت حضرت معصومه(س) به قم مشرف شد و به دستور آیت الله حائری(ره) در این شهر ماندگار شد و مدتی در درس ایشان و دیگر اساتید از جمله حضرات شیخ مهدی قمی، سید علی یثربی، و علی اکبر حکمی کسب فیض نمود. آیت الله العظمی مرعشی به دستور حضرت آیت الله حائری مشغول تدریس شد. و پس از رحلت آیت الله حائری به تدریس خارج فقه و اصول پرداخت. در طول پیش از هفتاد سال تدریس ایشان در حوزه علمیه قم، شاگردان بسیاری را تربیت کرد که از آن جمله: شهید دکتر سید محمد بهشتی، شهید مرتضی مطهری، حاج آقا مصطفی خمینی، شهید حسین غفاری، شهید محمد مفتح، شهید محمد صدوقی، سید محمد علی قاضی طباطبایی، سید محمود طالقانی، شیخ شهاب الدین اشراقی، شیخ مرتضی حائری، حاج میرزا جواد آقا تهرانی، شیخ حسن نوری همدانی، آقا موسی صدر، قدرت الله وجدانی فخر، سید مرتضی عسکری، مصطفی اعتمادی، محمد امامی کاشانی، میرزا جواد تبریزی، شیخ حسین نوری، سید عبد الکریم موسوی اردبیلی، شیخ علی پناه اشتهاردی، محمد تقی ستوده، شیخ محمد رضا مهدوی کنی و...

آیت الله مرعشی پس از رحلت آیت الله بروجردی در سال1380 قمری در زمره معدود مجتهدانی بود که به عنوان مرجع شیعیان برگزیده شد و از آن پس به عنوان یکی از ارکان اصلی حوزه و جهان تشیع درآمد.

در طول سالیان دراز که مرجعیت تقلید شیعیان را بر عهده داشت، خدمات شایانی به جهان اسلام کرد. نماز جماعت با شکوه ایشان در صحن حضرت معصومه(س) یکی از خاطرات هر زائر و ساکن قم است.

ایشان بسیار شوخ طبع بودند، به مستضعفان عنایت ویژه ای داشت. به مشکلات انان رسیدگی می کرد. آیت الله العظمی مرعشی نجفی علاقه خاصی به اهل بیت و حضرت معصومه(س) داشت.

از فعالیت های مهم ایشان تاسیس مدارس علمیه از جمله مدرسه مهدیه بود. فقیه نستوه، برای تکمیل مدرسه سعی فراوان نمود و کتابخانه ی مدرسه را که در برگیرنده دو هزار جلد کتاب است، بنا نهاد. مدرسه ی دیگر، مدرسه مومنیه بود در دو طبقه و کتابخانه مدرسه با حدود 3500جلد کتاب نیز به وسیله ایشان تاسیس شد.

همچنین مدرسه ی شهابیه را نیز در سه طبقه تاسیس کرد و مدرسه ی مرعشیه نیز از مدارس علمیه ای است که در سه طبقه، به همت ایشان تاسیس شد و اداره ی آن بر عهده ایشان واگذار شد.

باید گفت مهم ترین اثری که از ایشان به یادگار مانده است، ساخت کتابخانه بزرگی است که ایشان با زحمت و رنج فراوان انجام دادند. آیت الله مرعشی در دوران جوانی که در حوزه علمیه ی علمیه نجف مشغول تحصیل بود به گردآوری کتب خطی پرداخت. گاه شب ها در یک کارگاه برنج کوبی کار می کرد، روزها روزه استیجاری می گرفت و نماز استیجاری می خواند، تا هزینه ی خرید کتب را تهیه کند.

سرانجام این مرجع بزرگ تقلید شیعه، در هفتم صفر سال1411 قمری مصادف با هفتم شهریور سال 1369 شمسی، در سن 96 سالگی بر اثر سکته قلبی از دنیا رفت. و در ایران، لبنان و پاکستان سه روز عزای عمومی اعلام شد. در نهایت در روز جمعه نهم صفر، پیکر پاکش با حضور انبوهی از مردم عاشق علم و عمل تشییع و در جوار کتابخانه بزرگش در شهر مقدس قم به خاک سپرده شد.