چرا گاهی به قرآن، کریم و گاهی مجید می گویند؟

 

قرآن وجوه حسن و نیکی بسیاری دارد که آنها با صفاتی بیان می شوند و در خود قرآن تعدادی از این صفات بیان شده است، از جمله:

1.        با شکوه:

"و القرآن المجید" (ق-1)

2.        کریم به معنای ارجمند:

"انه لقرآن کریم" (واقعه-77)

3.        حکیم به معنای حکمت آموز:

" و القرآن الحکیم" (یس-2)

1.        عظیم به معنای بزرگ:

"و القرآن العظیم" (حجر-87)

2.        عزیز به معنای قوی و محکم:

"و انه لکذب عزیز" (فصلت-41)

3.        مبارک به معنای خجسته:

"و هاذا ذکر مبارک" (انبیاء-50)

4.        مبین به معنای روشنگر:

"و قرءان مبین" (حجر-1)

8 و9. متشابه به معنای همانند"کتابی که آیاتی در لطف، زیبایی، عمق و محتوا همانند یک دیگر است." و مثانی به معنای مکرر:

"الله نزل احسن الحدیث کتابا متشابها مثانی" (زمر-23)

10. عربی به معنای زبان روشن، گویا، و فصیح:

"قرءانا عربیا" (یوسف-2)

11. غیر ذی عوج به معنای کژ نبودن:

"قرءانا عربیا غیر ذی عوج" (زمر-28)

12. ذی الذکر به معنای پر اندرز:

"القرءان ذی الذکر" (ص-1)

13 و14. بشیر به معنای بشارت گر و نذیر به معنای هشدار دهنده:

"بشیرا و نذیرا" (فصلت-4)

15.قیم به معنای راست و درست:

"قیما" (کهف-2)

اما از بین این اوصاف، دو وصف مشهورتر شده و غالبا همراه ذکر قرآن، بیان می شوند. که دو واژه ی"کریم و مجید" هستند.

"کریم" از ماده "کرم" است و کرامت به معنی سخاوت، شرافت، نفاست، و عزت است، پس کریم به معنی سخی است. همچنین به معنی نفیس و عزیز است و هر چیزی که در نوع خود شریف است با کرم توصیف می شود. و قرآن کریم؛ یعنی قرآن شریف و محترم و گرانقدر.(قاموس قرآن، ج6، ص103)

صفت کریم بیانگر آن است که قرآن عزیز و گرامی است، چون سخن خدا است که بر پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم وحی شده است. برخی گفته اند کریم است، چون عطا و بخشش آن زیاد است، قرآن به صفت کریم نامیده شده، چون دلایلی را که به حق می رساند، به خوبی ارائه کرده است.

برخی گفته اند کریم اسم جامع و شامل است برای هر چیز که مورد ستایش قرار می گیرد و قرآن به خاطر پدیده های مورد ستایشی که در آن قرار دارد(مانند هدایت و نور و بیان و حکمت) کریم نامیده شد، چون فقیه از آن یاد می گیرد و به وسیله ی آن استدلال می کند؛ نیز حکیم از آن کمک می گیرد و با آن احتجاج می کند و برهان اقامه می نماید؛ چنان که ادیب از آن بهره می گیرد و به وسیله ی آن تقویت می شود، پس هر دانشمندی، ریشه و اصل علم خود را از آن می گیرد. جهات دیگری نیز در علت این نام گذاری گفته اند که در تفاسیر ذکر شده است.(لباب التاویل فی معانی التنزیل، علاء الدین علی بن محمد بن ابراهیم، ج4، ص242)

و "مجید" از ماده ی"مجد" به معنی گستردگی شرافت و جلالت است، و این معنی درباره ی قرآن کاملا صادق می باشد، چرا که محتوایی عظیم و گسترده، و معانیش بلند و پرمایه است، هم در زمینه ی معارف و اعتقادات، و هم اخلاق و مواعظ، و هم احکام و سنن.(تفسیر نمونه، ج26، ص353)

صفت مجید بیانگر یکی از ویژگی های کلام خدا و قرآن است، و آن اینکه این کتاب مجد و عظمتی به انسان می بخشد که هیچ کتابی دیگری نمی بخشد، زیرا کلام خدایی است که بالاتر از او چیزی نیست؛ نیز کتابی است که باطل در آن راه ندارد و دست تحریف بدان نرسیده، همچنین زیاده و کاستی در آن راه نیافته است.(تفسیر ثعلبی،ج9، ص219)

منبع:پایگاه اینترنتی شهر سوال




برچسب ها : کریم ,  قرآن ,  مجید ,  صفت , 

دسته بندی : قرآن شناسی ,  پاسخگویی به شبهات ,